Las Divas Adoradas

By 9 lipca 2020No Comments

Boginie kina meksykańskiego w latach 40.

Pośród wszystkich kryzysów na świecie w latach 40. XX wieku, II wojny światowej i jej niszczycielskich skutków artyści pozostali skupieni i zainspirowani. Buduj marzenia, aby ludzkość nie straciła zaufania do trwającej katastrofy i podziękuj niebiosom za to … Podczas gdy Marlene Dietrich utrzymała ogień w sercach żołnierzy, broniąc sił alianckich i przynosząc łzy Vera Lynn Oczy wielu żołnierzy, którzy śpiewali pociechę duszy: „Do zobaczenia …” W innej części świata, w tropikalnym Meksyku, sny powstały w dużej mierze.

Przemysł filmowy w USA mocno skoncentrował się na filmach propagandowych ze względu na II wojnę światową. Tymczasem meksykańskie kino na południe od granicy miało szansę rozwijać się bez dużej konkurencji z Hollywood w ten sposób … i tak też się stało … złoty wiek, powstanie kina meksykańskiego miało miejsce głównie w latach 40. XX wieku i trwało dalej zdecydowanie poza tym okresem. W tym niebiańskim kraju, który później tak często serenadował Elvis i oczywiście wiele innych, wiele filmów ujrzało światło, które czyni dumę i radość (niejasnych) kolekcjonerów filmowych na całym świecie. W tym czasie położono podwaliny pod silny przemysł filmowy, który dziś ma silny i kultowy status z imponującymi aktorami, aktorkami i reżyserami.

Jak nie możemy zaprzeczyć, kultura meksykańska we wszystkich jej postaciach wywarła ogromny wpływ na współczesną modę i sztukę, a dlaczego nie przyjrzeć się bliżej kilku boskim pięknościom, które wciąż są ikonami stylu, jak były wczoraj i które z zapierającą dech w piersiach pięknością i wydajność, którą wciąż masz na wieczną hipnotyczną moc dla zmysłów.

Wróćmy do lat 40.

Sporo meksykańskich aktorek było już bardzo produktywnych w erze kina niemego (1896/1929), w której ze względu na opresyjny klimat polityczny w latach dwudziestych pracowali także w Hollywood podczas spadku produkcji filmowej w swoim kraju.

W ten sposób zasłynęli w Meksyku i Stanach Zjednoczonych.

Sara Garcia cieszyła się dużą popularnością we wczesnych latach i nadal jest znana jako „Babcia Meksyku”, ponieważ gra głównie role babci.

Z Dolores Del Rio (1905–1983) jako pierwszą meksykańską aktorką, która stała się popularna poza Meksykiem, inni poszli za nią.

Podczas swojego związku z Orson Welles grała rolę, która nie była jej największa, ale jest pamiętana przede wszystkim ze względu na jej oszałamiający, obcisły strój (lampart w „Journey into Fear”, 1943).

W tym samym roku zagrała w „Marii Candalera”, filmie Emilio Fernandeza, nagrodzonym na festiwalu filmowym w Cannes w 1943 r. Ponieważ w tym czasie Cannes znajdowało się na terytorium nazistowskim, nagrodę odebrano dopiero w 1946 r. Wielu uważa to za arcydzieło Dolores Del Rio.

Kolejny z serii Lupe Velez (1808–1944). Ona i jej boginie temperamentu nieco rozgrzały scenę, nie tylko imponującą grą aktorską, imponującym pięknem, ale także imponującym życiem prywatnym, które wydaje się być zalane dramatem, wybuchowymi, prześwietlonymi relacjami miłosnymi i wieloma innymi aspektami nieuchronnie związanymi ze sławą.

Po romansie z Cary’m Cooperem, Lupe był żonaty z Johnnym Weismullerem przez 5 lat, zanim spadł z jednego romansu do drugiego. Ze względu na swoją wybuchową osobowość często nazywano ją „Hot Pepper” lub „Mexican Spitfire” – imiona pochodzące z wielu filmów, w których wystąpiła. Już w latach 30. grała świetną rolę komika, na przykład na imprezie Hollywood Laurel i Hardy Slapstick w 1934 roku.

Być może styl życia Lupe był najbardziej dramatycznym … samobójstwem, kiedy zaszedł w ciążę w 1944 roku w wieku 36 lat.

Kathy Jurado (1924-2002) nie przyszła dużo później, po debiucie w 1943 roku w „No Mataras” stała się kolejną bombą z Meksyku, która zasłynęła w Stanach Zjednoczonych; Była szczególnie popularna w filmach zachodnich, a jej rola w „Południu” (1952) jest oczywiście epicka. Była drogim przyjacielem Marlona Brando, który był także jej reżyserem w późniejszych latach (One eyed Jacks, 1960).

Zarówno Kathy Jurado, jak i Dolores Del Rio odegrały rolę w filmach Elvisa. Dolores w „Flaming Star” (1960) i Kathy w „Stay away Joe” (1968).

Zjawiskiem w Meksyku w latach 40. XX wieku był film „Rumberas”. Jedną z największych gwiazd tego gatunku jest bez wątpienia Rosa Carmina (ur. 1929). Oprócz tancerzy dynamitowych, takich jak Meche, należała do grupy „Tropical Queens” Barba, Marquita Rivera, Maria Antonieta Pons i Amalia Aguilar, by wymienić tylko kilka. W latach czterdziestych najbardziej znane były występy Rosasa w „Una Mujer de Oriente” (1946), „La Bandida” (1948) i „Amor Salvaje” (1949).

Genialna książka napisana przez Fernando Munoza Castillo w 1993 roku zatytułowana: „Las Reinas del Tropicoma wszystkie te niezwykłe gwiazdy Rumberas. I wyświadcz sobie wielką przysługę i obejrzyj wszystkie filmy z YouTube, które można znaleźć w Rumberas Queens.

Oczywiście te strony nie są wystarczające, aby oddać hołd wszystkim wspaniałym aktorkom z Meksyku, ale miejmy nadzieję, że przyjrzymy się urokowi, stylowi, zaklęciom i talentowi, które kiedyś były minione, ale miniona era była wciąż żywa, być może zainspirowała Cię nauka trochę więcej o meksykańskim kinie w przeszłości, a teraźniejszość, ponieważ jego historia jest bardzo interesująca. Ponieważ chcemy rzucić nieco światła na styl i urok w tym artykule, nie zamierzam skupiać się na aspektach politycznych związanych z powstaniem kina meksykańskiego, ponieważ nie jest to miejsce na to, ale dla tych z was, którzy chciałby przeczytać więcej;

– kino meksykańskie; Refleksje społeczeństwa 1896/2004 (Carl J. Mora)

– meksykańskie kino narodowe. (Andrea Noble)